Irriterande folk

Om eg spør kven du synest er irriterande folk

er det mogleg du nemner til dømes

folk som skryt

folk som klagar på alt

folk som tek avstand

eller folk som snakkar og snakkar

Men

Folk som skryt

har kanskje ein grunn til det?

Kanskje dei kjenner seg ekstra små

og trur orda gjer dei større?

Eller kanskje dei trur at det er alt dei har

og kan som gjev dei verdi?

Folk som klagar på alt

har kanskje ein grunn til det?

Kanskje det er ved å engasjera seg

dei held seg flytande?

Eller kanskje dei prøver å få merksemda

vekk frå sine eigne feil?

Folk som tek avstand

har kanskje ein grunn til det?

Kanskje dei tek avstand for å sleppa

kjensla av at andre tek avstand?

Eller kanskje dei er redde for

å bli avslørt om nokon tek kontakt?

Folk som snakkar og snakkar

har kanskje ein grunn til det?

Kanskje dei eigentleg ikkje

har nokon å snakka med?

Eller kanskje det er slik

dei kjenner seg sett?

Eg synest i grunn dei mest irriterande folka

er dei som ikkje klarar å sjå forbi

det som er irriterande med andre

i staden for å gje dei ei sjanse

til å visa kven dei

eigentleg er

Det er av og til litt for lett å døma folk som ein synest har eigenskapar som er litt irriterande. Eg har nok gått i fella sjølv òg. Men ein går ofte glipp av noko då, trur eg. Om ein tek avstand frå nokon ein ikkje heilt forstår, får ein ikkje ein sjanse til å bli kjend med dei. Og det å bli avvist er ikkje noko god kjensle. Spesielt om ein kjenner på at det er sin eigen personlegdom eller usikkerheit som er grunnen til at andre tek avstand. Det beste er å prøva å ta folk slik dei er. Forhalda seg til alle. 

Eg seier ikkje at ein må bli bestevenar med alle, men alle fortener å bli sett og høyrt, og at folk prøver å forstå dei. Eg trur det er eit sterkt behov hjå ganske mange, det å bli forstått. Det kjenner eg i alle fall på sjølv. Og om ein sjølv ynskjer at folk skal forstå ein, bør ein nesten gjera det same med andre. Eg trur eg sjølv kan vera ganske irriterande når eg prøver å forklara korleis eg tenkjer, til nokon som absolutt ikkje tenkjer likt som meg, og ikkje skjønar kvifor eg heng meg opp i det og det. Kanskje eg neste gong heller skal prøva litt meir å forstå korleis den andre tenkjer... 

Eller kanskje det ikkje er forståing som er stikkordet, men det å godta. At ein aksepterer at me menneske er ulike, at ein ikkje alltid forstår kvarandre, men at det likevel ikkje bør hindra ein i å kunna prata ilag eller forhalda seg til kvarandre. Det at ein ikkje forstår kvarandre bør ikkje gjera at ein føler seg meir eller mindre verdifulle enn dei ein har rundt seg. Alle har gode og dårlege sider, men om ein heile tida fokuserer på dei dårlege, blir ein kanskje litt for blind for dei gode sidene. Det gjeldt forresten når ein ser på seg sjølv òg. Kanskje fleire bør gjera som minstejenta mi som sa her ein kveld ho la seg : "Eg har alle i heile verden i hjerta mitt. Eg har Gud i hjerta mitt. Eg har meg sjøl i hjerta mitt". Så sovna ho med eit smil. Nesten. (Skal ikkje lata som at alt er idyll, ho låg nok og babla ein halvtime til før ho kubba...)