Biletet eg ikkje tok

Eg ser dei for meg enno
sitjande på ein steinmur
framfor ei lita eng av strå
med utsyn langt innover fjorden

Han høg og lutrygga
ho lita,  nett og kvit i håret
at dei var merka av tida
var også tydeleg på avstand
likeså at dei var eitt

Dei sa ikkje stort, trur eg
berre sat der lenge
nesten kvar finversdag
saman stirra dei utover

Kanskje tankane deira gjekk innover
bakover til alt som var
barndomsminne flimra sterke
utløyst av graslukt, fuglesang eller fjordsynet

Kanskje dei ikkje såg fjorden
i det heile teke
berre kjende på tryggleiken i å vera to
og gleda over å vera til

Kanskje tenkte dei framover
den bratte motbakken heim att
legeturen neste veke
borneborn som skulle koma

Eg tenkte alltid på å ta bilete av dei
men eg gjorde det aldri

No veit eg ikkje om dei er meir
eit hus har innteke enga
sperrar for utsynet
der dei ein gong sat

Men eg ser det endå for meg
biletet ikkje tok


Trur det er 3-4 år sidan eg trilla på jenta mi, og ofte såg dette eldre paret sitja tett ilag,  på same staden kvar gong. Det var så rørande og idyllisk at eg kjende trongen til å ta opp mobilen og knipsa eit kjapt bilete, kvar gong eg såg dei. Men eg gjorde det aldri, mykje fordi det hadde kjendest som ei invadering i noko eg ikkje hadde noko med. Framleis tenkjer eg på dei når eg går forbi den staden, sjølv om det ser annleis ut der no.

Eldre menneske verkar å ha ei eiga evne til å "kvila i vaken tilstand". Mange av dei er ikkje avhengige av å bli (over -) stimulert av ørten skjermar eller aktivitetar til ei kvar tid. Dei greier faktisk å sitja i ro og ikkje gjera nokon ting, noko eg trur er særs sunt, sjølv om det kanskje ikkje høyrest slik ut. Då vandrar tankane fritt, og ein får kanskje bearbeida ting ein har opplevd, eller samla tankane så ein er førebudd til det ein har framfor seg.

No var det gjerne vel så mykje det gjensidige kjærleiksforholdet ein har etter så mange år eg tenkte på då eg såg desse to. Når ein har opplevd så mykje saman, er ein nok knytt til kvarandre på ein heilt spesiell måte. Ein får ei grunnleggjande forståing for kva den andre treng, og utfyller kvarandre, tippar eg. Sjølvsagt er det ikkje knirkefritt i alle "årgangsforhold", men mange  har nok etter kvart skjønt kva det ikkje er vits i å krangla om, fordi ein uansett ikkje kjem nokon veg ;)

I alle fall eit veldig fint bilete å ha på netthinna, og no håpar eg de såg det litt for deko de òg!