Ikkje skund deg sånn då, du treng ikkje strekka deg lenger nett no. Ikkje hopp vidare. Stopp litt her med meg fyrst. Lat meg klemma deg hardt, ein gong til. Sjå deg inni augene etterpå, og forsikra deg med blikk og ord at eg er glad i deg, uansett. Så kan du halda fram. Med å veksa, strekkja deg. Stadig lenger vekk frå fanget mitt. Så lenge du kjem tilbake av og til, får det vera greitt. Det verkar som du skjønar når eg treng at du kjem att. Då ser du litt på meg med smilet ditt, og gjev meg ein stor varm klem. Så hoppar du vidare. Om ikkje lenge sit eg tilbake og angrar på at eg nokon gong ynskte å ha fanget og huset litt for meg sjølv igjen.
Ingen kommentarer:
Send en kommentar