Nøstet mitt

eg har eit nøste av gode ord

då eg byrja å nøsta

var det lite

alt for lenge fekk orda gli

mellom fingrane

falla

for ho kan ikkje meina det?

han overdriv vel litt?

vil berre trøysta

eg såg i bakken då orda kom

mumla noko og rista

på hovudet

men ein dag fanga eg eitt

tok vare på det

smilte tilbake

og oppdaga at bakom orda

var trygge auge

som meinte

no samlar eg alle mjukt i hendene

kardar dei og spinn

sterk smiletråd

inntil hjartet ber eg eit stort nøste

vaktar det varsamt

mens det veks

ikkje kom med sladdersaksa

eller det glefsande

bygdedyret

eg hiv kniven som skar gamle mønster

for eg treng dette nøstet

av sjølvtillit

lag deg ditt eige nøste då vel?

du kan få dei fyrste orda

hjå meg

Sidan det er verdas poesidag i dag, hiv eg ut eit gamalt dikt i dag òg. Eg burde kome lenger på nøstet mitt sidan 2011, men synest framleis det er vanskeleg å tru at eg er god nok, og fokuserer for ofte på det eg ikkje får til... Så dette her er vel like mykje til meg sjølv som til andre som måtte trenga det. :)

Eg har forresten tenkt ein del på det i det siste, at eg sjeldan har så tru på at det eg seier til folk er så viktig. Eg svarar ikkje så ofte på snap, eg gløymer å svara på sms-ar og eg tar ikkje så ofte kontakt med folk sånn utan at det er noko spesielt, fordi eg tenkjer at "det er jo berre meg". Men eg veit jo sjølv at eg set pris på når nokon tek kontakt eller pratar med meg - uansett kven det er eller kor lite eller mykje eg kjenner dei. Kvifor trur eg ikkje at det òg kan verka omvendt, at mine ord eller bilete eller mitt "hei, så kjekt å sjå deg!" kan utgjera ein skilnad for nokon? Bør kanskje øva meg meir på dette...