Venninner

Kva avgjer om me er venninner?

er det antal møter?

Kor dyre ting du får av meg

kor langt bak me har røter?

Og kan det telja inn om me

har reist så langt ilag

eller om me snakkast ofte

snappar kvar ein dag?

Spør du meg, så handlar det

nok mest om at me tør

å vera slik me er, ilag

i latter, ord og snørr...

Kor ofte er `kje nøye

berre praten går som før

når me treffest, og me vågar

opna opp vår dør!

Har skrive fleire slike liknande dikt, mest når eg har dårleg samvit for venninnene eg ikkje har prata med på ei stund (tatt av kvardagen...) ;) I det siste har eg nok tørt å vore meir og meir meg sjølv sånn uansett kven eg har møtt, og har hatt fleire gode samtalar eg har følt har vore "venninnesamtalar" utan at eg eigentleg kjenner dei så godt at eg normalt ville kalla oss for venninner. Med gode samtalar meiner eg samtalar der me har opna oss om både gode og vonde ting. Dette har ført at eg har tenkt litt på dette venninne-omgrepet. Kva er ei venninne eigentleg? Er det nokon ein treff regelmessig, og har kjent lenge? I så fall blir eg litt stressa, for eg har få eg treff regelmessig, om nokon... Ofte noko som kjem i vegen når eg prøver, så har nesten gitt opp "planlagte" venninnetreff.  

Eg har i alle fall kome til ein liten konklusjon for meg sjølv, som er førebels har klart å slå meg litt til ro med. Ei venninne er ei ein kan vera seg sjølv med. Ei som ein kan vera open med, og som er open tilbake (sikkert lurt at det er gjensidig... her begynner eg å lura litt på om eg av og til er for open om meg sjølv, og slepp andre for lite til med sitt, må prøva å vera litt meir bevisst på dette...), ei som ein kan smila saman med, og ei som ein kan få tårer i augene saman med (eg likar helst å ta den verste grininga åleine, elles får eg ikkje den utreinskinga eg treng...).

Eg tar det som ein bonus med dei planlagte venninnetreffa eg klarar, men elles prøver eg å vera ei venninne for dei eg treff. Eg skal sjølvsagt ikkje prakka på folk meg som venninne, stakkars menneske. Men om ein berre bind seg til nokre få ein er open med, og ein ikkje rekk treffa dei så ofte, er det lett at det samlar seg opp ting ein treng snakka om. Så eg tenkjer at "venninnesamtalar" i alle fall kan vera noko eg kan ha ofte, uansett om eg treff "dei faste" venninnene som eg veit er der, eller om eg treff andre kjekke damer meir eller mindre tilfeldig. Eller, kva tenkjer de? Er sikkert ulike meiningar om dette, litt avhengig av kva personlegdom ein har. Merkar at eg kunne skrive mykje meir om dette, er ikkje ferdigtenkt dette temaet, men eg må faktisk sova (viser til forrige innlegg..).  Ha ei fin veke i vente!